Ważne: nasze strony wykorzystują pliki cookies.

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności.

  • Wyślij znajomemu
  • Wersja do druku
  • -AA+A

Ośrodek Dokumentacji i Zbiorów Programowych

11:10, 03.10.2011
Ośrodek Dokumentacji i Zbiorów ProgramowychProgram telewizyjny w Polsce to już prawie 60 lat historii. Po raz pierwszy został wyemitowany w październiku 1952 r. Trwał pół godziny i nadawany był „na żywo”. Regularną emisję rozpoczęto w styczniu 1953 r. – w każdy piątek emitowana była półgodzinna audycja. Dopiero pod koniec lat 50. podjęto pierwsze próby rejestrowania programów – były zapisywane bezpośrednio z ekranu techniką telerecordingu. Połowa lat 60. to pierwsze magnetowidy, dekada później - nośniki magnetyczne. Lata 90. – to taśmy cyfrowe. XXI wiek – rozwój nośników cyfrowych, wysoka rozdzielczość, digitalizacja.

Działalność Ośrodka jest ściśle związana z funkcjonowaniem Spółki TVP S.A. Każdy dokument powstający w Telewizji Polskiej, bez względu na nośnik, na którym został utrwalony, jak i jednostkę, która go wytworzyła, jest przekazywany do ODiZP. Nie zawsze tak było. Początkowo zbiory telewizyjne były bardzo rozproszone. Brak było spójnej wizji ich gromadzenia, opracowania i udostępniania. Dopiero w 1986 roku powierzono te zadania wyspecjalizowanej jednostce organizacyjnej – powstał Ośrodek Informacji i Zbiorów Programowych, od 1994 działający pod nazwą Ośrodek Dokumentacji i Zbiorów Programowych.


Podziel się:  Więcej
Ośrodek zarządza zbiorami programowymi Spółki Telewizja Polska S.A. oraz zbiorami powierzonymi Spółce na podstawie umowy z Narodowym Archiwum Cyfrowym.
Dokumentacja wytwarzana i gromadzona przez jednostki organizacyjne Telewizji Polskiej jest przekazywana do naszego Ośrodka. Dzieli się ona na materiały archiwalne (kategoria A) – wchodzące w skład państwowego zasobu archiwalnego oraz na dokumentację niearchiwalną (kategoria B). Kwalifikacją i opracowaniem zbiorów dokumentacji zajmuje się zespół dokumentalistów Ośrodka.
I
Zbiory archiwów Telewizji Polskiej to dokumentacja programowa (zapisy dźwięku, obrazu lub obrazu z towarzyszącym dźwiękiem oraz dokumentacja działalności programowej) i dokumentacja zarządzania. To ca 304 tys. teczek dokumentacji aktowej (5300 metrów bieżących), 440 tys. taśm zarejestrowanych w Wideotece, 126 tys. materiałów filmowych w zasobach Filmoteki, 43 tys. nagrań dźwiękowych stanowiących ilustrację muzyczną do audycji telewizyjnych a także zbiór biblioteczny gromadzony od 1953 r. Wszystkie zbiory są opisane i skatalogowane. Opiekuje się nimi i zabezpiecza je kadra techniczna Ośrodka. Elektroniczne bazy danych pozwalają na szybkie i wszechstronne dotarcie do każdej informacji i każdego dokumentu.
Program telewizyjny w Polsce to już prawie 60 lat historii. Po raz pierwszy został wyemitowany w październiku 1952 r. Trwał pół godziny i nadawany był „na żywo”. Regularną emisję rozpoczęto w styczniu 1953 r. – w każdy piątek emitowana była półgodzinna audycja. Dopiero pod koniec lat 50. podjęto pierwsze próby rejestrowania programów – były zapisywane bezpośrednio z ekranu techniką telerecordingu. Połowa lat 60. to pierwsze magnetowidy, dekada później - nośniki magnetyczne. Lata 90. – to taśmy cyfrowe. XXI wiek – rozwój nośników cyfrowych, wysoka rozdzielczość, digitalizacja.
Zbiory, którymi zarządza Ośrodek Dokumentacji i Zbiorów Programowych są niezbędne w pracy dziennikarzy, producentów i innych twórców audycji telewizyjnych. Służą pomocą w bieżącym funkcjonowaniu jednostek organizacyjnych TVP S.A. Pomagają pracownikom w załatwianiu ich spraw.Na ich podstawie powstają prace naukowe, artykuły prasowe, książki.Materiały archiwalne wchodzą w skład państwowego zasobu archiwalnego, są częścią polskiej kultury.